บทที่ 1 หวง

ตอนที่1 หวง

นิลลา

“พรุ่งนี้นิลเลิกเรียนบ่ายสองค่ะ” ฉันบอกปลายสายออกไปในสิ่งที่เขาอยากรู้อย่างไม่ปิดบัง

(งั้นพรุ่งนี้พี่ไปหานิลหลังเลิกเรียนได้ไหม ไม่ได้เจอนิลนานแล้ว) แล้วปลายสายก็ถามกลับมาอย่างมีความหวังไม่น้อยกับการเจอฉัน

“ก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้นิลก็ไม่ได้รีบไปไหน” ฉันคิดไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับไปอย่างไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการเจออีกฝ่าย เพราะยังไงฉันกับเขาก็ไม่ต่างกับพี่น้องกัน เพราะว่าเราสนิทกันในระดับหนึ่ง เพราะว่าเราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้พี่เขาจะจบไปแล้วก็ตาม

(งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ วันนี้พี่ไม่กวนแล้ว) เมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่น้อย

“ค่ะ” ฉันเองก็ตอบรับออกไปด้วยรอยยิ้มแม้เขาจะมองไม่เห็นก็ตาม

(ฝันดีครับ)

“ฝันดีค่ะ”

ติ๊ด!

ปัง!

“ฮะ...เฮีย” ฉันสะดุ้งเรียกคนที่เปิดประตูออกมาอย่างแรงด้วยความตกใจ เพราะหน้าตาเขาตอนนี้มันบ่งบอกได้อย่างดี ว่าเขากำลังไม่พอใจอย่างมาก

“.....” แต่เฮียกลับไม่ได้พูดอะไร กระแทกประตูปิดอย่างแรงแล้วก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องตรงมาที่ฉันช้าๆ ด้วยสายตาดุดันจนฉันรีบลุกขึ้นแล้วเผลอก้าวถอยหลังเพื่อตั้งตัวเหมือนกับคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่คุ้นเคย

“ฮะ...เฮียมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ” ฉันปั้นหน้ายิ้มให้กับคนตรงหน้าทันที ก่อนจะถามเขาออกมาด้วยน้ำเสียงประจบเอาใจหวังว่าจะทำให้เขาใจเย็นลงได้บ้าง

“.....” แต่เขาก็ยังคงไม่ตอบอะไรฉันกลับมา สายตายังคงจับจ้องมาที่ฉันไม่วางตาด้วยความดุดันที่เหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

และ... หมับ!

“อ๊ะ!” ฉันร้องขึ้นด้วยความรกใจหลังจากเฮียเดินเข้ามาถึงตัวแล้วก็กระชากโทรศัพท์ในมือออกไปทันทีอย่างไม่ได้ตั้งตัวและคาดคิด

“ทีหลังถ้าไม่อยากใช้ก็บอกดีๆ” เฮียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเยือกเย็นกว่าปกติ พร้อมกับชูโทรศัพท์ในมือขึ้นเป็นการบ่งบอกว่าเขาหมายถึงมัน

และ...

เคร้ง!

“เฮีย!” ฉันเรียกเขาออกไปด้วยความตกใจและไม่พอใจอย่างมากกับการกระทำของเฮีย หลังจากเฮียปาโทรศัพท์ฉันลงพื้นอย่างแรงด้วยความจงใจจนมันแตกกระจายออกจากกัน

แล้วก็เข้ามาประชิดตัวฉันทันทีอย่างไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดต่อว่าอะไรด้วยซ้ำ

“อึก!” ฉันร้องในลำคอด้วยความเจ็บและตกใจเมื่อเฮียกำลังบีบต้นแขนฉันอยู่

“บอกกี่ครั้งแล้ว ว่าให้เลิกติดต่อกับมัน ไม่ฟังเลยใช่ไหม!” น้ำเสียงเยือกเย็นลอดไรฟันที่เหมือนจะสาปฉันให้แน่นิ่งดังขึ้นย้ำเตือนพร้อมสายตาดุดันน่ากลัวที่จะฉีกฉันเป็นชิ้นๆ

“เฮียกะ....ก็รู้ ว่ามะ...มันไม่มีอะไรจริงๆ” ฉันรีบพูดขึ้นอย่างบริสุทธิ์ใจ และฉันกับพี่ใต้ฝุ่นก็ถือว่ามีความสัมพันธ์พี่น้องที่ดีต่อกันมาตลอดตอนเขายังเรียนอยู่

และถึงแม้ว่าฉันกับเฮียจะทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเฮียจะหวงอะไรนักหนากับเรื่องที่มันไม่ได้มีอะไรเลยสักนิด เฮียจะไม่ให้ฉันมีเพื่อนหรือคนรู้จักที่เป็นผู้ชายสักคนเลยจริงๆ หรือไง

ลืมแนะนำตัว ฉัน นิลลนา หรือ นิลลา ตอนนี้อายุ 20 ปี เรียนปี 2 มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง

นิสัยของฉันเหรอ สำหรับคนไม่สนิทฉันก็ถือเป็นคนพูดน้อยคนหนึ่งจนใครๆ ก็ว่าฉันหยิ่ง แต่กับคนที่สนิท ฉันก็เป็นคนร่าเริง เข้าถึงง่าย

แต่สำหรับเฮียเหรอ เฮียชอบว่าฉันดื้อ แล้วเฮียก็ชอบดุฉันประจำ แต่ส่วนใหญ่ เฮียก็มักจะแพ้ลูกอ้อนฉันตลอดด้วยเหมือนกัน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านั้นฉันจะเจ็บตัวไปบ้างก็เถอะ แต่ฉันก็รักเฮียมาก

ฉันเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ฉันเสียไปตั้งแต่เด็ก ซึ่งเฮียเคยเล่าให้ฟังว่าพ่อแม่ฉันประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตคาที่ ตอนนั้นเฮียผ่านไปเห็นเข้าพอดีก็เลยพาฉันมารักษาจนหายดี แล้วเฮียก็เลี้ยงดูฉันมาตลอดตั้งแต่ฉันอายุเก้าขวบได้

ตอนนั้นฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรือรู้เรื่องอะไรนักหรอก เพราะหลังจากฉันฟื้นขึ้นมา ฉันก็จำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ฉันรู้แค่ว่าตั้งแต่ลืมตามาก็เห็นเฮียเป็นคนแรก และหลังจากนั้นก็มีเฮียนี่แหละอยู่กับฉันมาตลอด อยู่มาตั้งแต่ฉันไม่รู้จักความรักหนุ่มสาว

จนตอนนี้...

“แต่เฮียไม่ชอบให้เมียตัวเองไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้นั่น!” แล้วเฮียก็ตอกย้ำความคิดเดิมๆ ของตัวเองออกมาอย่างดุดันเหมือนเดิม

ตุบ!

“อ๊ะ! เฮีย!” พร้อมกับผลักฉันลงเตียงอย่างแรงด้วยความโมโห

และแน่นอนว่าเฮียกำลังจะระบายความหงุดหงิดออกมาเหมือนทุกรอบ ซึ่งเวลาเฮียโกรธเฮียเองก็น่ากลัวมากเหมือนกัน